Placersville, w końcu  Miasto na kontynencie. Brak Chińczyków. Można normalnie siąść w saloonie i nie liczyć, że w razie awantury ktoś się będzie po prostu przyglądał. W każdym razie ludzie w większości gadają tu po naszemu. Posiedzieliśmy trzy od dawna wyczekiwane dni w normalnym mieście zachodu. Pokręciłem się, posłuchałem plotek. Kupiłem amunicje do samoobrony i tani alkohol dla towarzyszy. Wypiliśmy butelkę whisky z szeryfem, spoko koleś. No i ruszyliśmy dalej, do Shannonsburga.

Kilka dni jazdy konnej, ale osobiście wole to niż 40 stóp wody pod dwoma calami desek. Ognisko o zmierzchu i gwiaździste niebo nad głową. I górski lew. Groźny, w przeciwieństwie do górskiej kozicy. I także w przeciwieństwie do niej występujący w okolicy, o czym świadczyły dźwięki. No, ale spoko, w końcu to moje tereny, wiec postanowiłem sprowadzić posse na rancho sąsiada, Santhere.

I wtedy się zaczęło. Najpierw lunął deszcz, a później zobaczyliśmy pożar. Spięliśmy konie, a gdy dotarliśmy na miejsce, jakiś zamaskowany napastnik uciekał z gospodarzem. Chłopaki brawurowo skoczyli w pożar ratując żonę Santhere’a, ja zaś rzuciłem się by zobaczyć co z jego chłopakiem. I wtedy zaczęła się strzelanina. Napastnik zostawił 3 paskudnych chodzących umarłych, by nas wykończyć.

Na ich widok Adolf dostał zawału serca, nie dziwie się mu, po przeżyciach w pożarze. Bei Szen zaatakował ich i rozłożył w kilkanaście sekund, ratując całą posse. Jeszcze przypadkowo w zamieszaniu oberwał ode mnie dubeltówką po żebrach. Ciężko ranni ruszyliśmy w pogoń za napastnikiem, dzięki wrodzonym mocom dowiadując się, gdzie jest.

Chcieliśmy się z nim dogadać, ale skończyło się na bijatyce. Niestety, zarówno napastnik, jak i sąsiad Santhere zginęli, z czego ten ostatni na powieszony w akcie zemsty na drzewie. Okazało się, że to brat, zawistny, w akcie zemsty zabił swego starszego brata. Dziki Zachód.

Ruszyliśmy z nieprzytomnym Adolfem i Wdową Santhere do Shannonsburga. Tam zabawiliśmy tydzień, by Adolf nabrał sił. Udało mi się zorganizować Wdowie posadę służącej w domu Kapitana stacjonujących tu wojsk. Po tygodniu ruszyliśmy do Zatracenia.

Po drodze nie wiele się działo, do momentu, kiedy wpadliśmy..

Kapitan Norm Beyts w trakcie podróży poinstruował nas o tym czego możemy się spodziewać w Shan Fan: Miastem włada chińska mafia zwana Triadami a dokładnej Długouchy Tam i jego zastępca krótki Ma. Norm pouczył nas o niebezpiecznych dzielnicach i podstawowych obyczajach. Wiedza, którą zdobyliśmy przydała się już w trakcie owej podróży, gdy zapłacić trzeba było myto grupce straceńców, którzy za pomocą łańcuchów zawładnęli sobie prawo to części Labiryntu. Po wymianie zdań i 15 dolarach mniej wypłynęliśmy na otwarte wody i właśnie na tych wodach, dzięki szczególnie bystrym zmysłom naszego przyjaciela chińczyka zauważyliśmy jakiś błysk na dnie akwenu. Hank z niezwykła zręcznością wydobył owa błyskotkę, która prawie cudem nie spadła ponownie w otchłań ponownie - kapitan w ostatniej chwili złapał ja koniuszkami palców. Naszyjnik był piękny a duży czerwony kamień i jakość wykonaniu wręcz wydawały się mówić, iż należał do kogoś ważnego. Reszta podróży upłynęła juz znacznie spokojnej. Do miasta mogliśmy się dostać tylko od świtu do zmierzchu, więc czekała nas noc na redzie. Warty przebiegły spokojnie wszystkim prócz kanciarza, który w tym czasie postanowił się dowiedzieć czegoś o przeszłości naszyjnika (Podarunek od narzeczonego, podróż statkiem, szarpanina, opadanie w bezkres wód labiryntu). Świtem udało się wreszcie dostać do miasta, a dokładnej do wydzielonej jego części która jest udostępniana “okrągłookim” - dzielnicy czerwonych latarni. Zgodnie z wizytówka Klaubera i przy pomocy Lianga udało nam się odnaleźć miejsce gdzie ostatnio w Shan Fan zamieszkiwał ten człowiek o dziwnym akcencie i niezwykle podniosłym głoście. W hotelu spotkaliśmy przemiłą obsługę która wręcz prosiła się o wsparcie finansowe (kolejne dolary z reki Hanka), w zamian udostępniono nam pokój w którym przebywał naukowiec. Recepcjonistka poinformowała nas, że nie ona wtedy pracowała, a jeden z “okrągłookich”. Udaliśmy się do niego. Mężczyzna był tak sponiewierany przez opium, że dopiero po dwóch godzinach udało nam się z nim porozmawiać, a informacji jakie od niego otrzymaliśmy potwierdziły tylko i wyłącznie to co udało nam się zaobserwować w starym pokoju Klaubera (Ślady po kulach na ścianie, zaschnięta krew, drobne notatki z przypisami w nieznanym nam języku). Człowiek ten powiedział jeszcze iż widział tam cos czego nie mógł zobaczyć i ze Klauber był na spotkaniu z z właścicielem hotelu niejakim Hou. Utknęliśmy na chwile w martwym punkcie, Liang i ja zaczęliśmy powolne picie, Hank natomiast znikł w uliczkach miasta. Gdy ponownie spotkaliśmy się cała trójką (Hank z nowym kapeluszem, stary stracił na statku), dostaliśmy niespodziewanie propozycje od właścicielki hoteliku - spotkanie z Hou za rozwiązanie pewnej wrażliwej sprawy. Nie było innego wyjścia - spokojnie wysłuchaliśmy całą historię o tragicznej śmierci jednej z panienek i udaliśmy się w kierunku jej starego pokoju, gdzie teraz podobno straszy (zmniejszając wpływy z burdelu). I faktycznie coś było nie tak, lecz Adolph podarował siebie i wrócił do picia. Wiedział o duchach tyle samo co o chińskiej medycynie naturalnej. Liang i Hank faktycznie znaleźli rozkładające się zwłoki i ducha zabitej dziewczyny. Po krótkiej rozmowie doszli do układu z duchem – śmierć zabójcy za pozostawienie tego miejsca w spokoju. Jeszcze w trakcie wizyty w tym pokoju (numer pieć jeśli się nie myle) znaleźliśmy specyficzny banknot o nominale dziesięciu Aniołów. Banknot sugerował, że morderstwo nie zostało popełnione tak jak wcześniej przypuszczano przez dezertera z wojska lecz przez grupę dywersyjną tych szaleńców z miasta Upadłych Aniołów. Tego wieczora nie udało nam się za dużo dowiedzieć o mordercy bo w kartach lepiej szło (ja +50$, Hank+180$, Liang mimo iż nie znał zasad gry stracił tylko 50$:P). Po pobudce zaczęliśmy szukać mordercy i z wszystkich informacji jakie udało nam się pozyskać od ludzi i od duchów wychodziło, iż morderca pozostaje w mieście. Prawdopodobnie osoba której szukaliśmy jest chodzącym trupem i mieszka w miasteczku namiotowym za murami Shan Fan. Informacje te zostały przekazane właścicielce burdelu, a my poszliścmy pić. Rano okazało się iż sprawa została rozwiązana (pokazano nam odciętą rękę mordercy). Dzień ten upływał spokojnie aż do wieczora, kiedy to znów się udaliśmy pić, żeby urozmaicić sobie czas (nie ma to jak picie na czyjś koszt- Lianga). Rano Liang został obudzony dźwiękiem wbijającej się strzały w jedną ze ścian. Do grotu była przyczepiona informacja o spotkaniu z właścicielem hotelu Klaubera panem Hou. Przedpołudnie spędziliśmy na przygotowaniach do tej wizyty (Adolph niechętnie, ale się wykąpał) i niepewni co nas może spotkać, udaliśmy się na umówione spotkanie. Przebiegało ono dość dziwnie - najpierw kilka informacji udzielonych nam przez gospodarza (Harmon Kelly- kontakt Klaubera ma chyba prototyp) a potem dziki atak chińczyków z widowiskowym wpadaniem przez okna itp. O dziwo atakowali tylko gości, a ochrona i gospodarz nie bronili gości i w ogólę nie włączyli się do walki (xxx żółte zwyczaje). Adolph nie oddal tanio skóry i zastraszył niczego nie spodziewających się chińczyków, za co wyłapał 2 strzały i reszta jego walki to “przegrupowanie się na uprzednio upatrzoną pozycję umożliwiająca przejęcie przewagi taktycznej”. Liang i Hank walczyli dzielnie. Gdy chińczyki spostrzegły się, iż Adolph zajął upatrzoną pozycji zaczęli się wycofywać (a co nie było tak :P). Walka została zakończona - napastnicy wynieśli 3 swoich towarzyszy powalonych szalonymi atakami pijanego mistrza i jak gdyby nigdy nic ukłonili się, pożegnali i wyszli... Adolph uzyskał szybka pomoc medyczną i to uratowało mu życie. Ale na przyszłość raczej wolałby wypić z litr syropów i innych wynalazków zachodniej medycyny niż jeszcze raz przeżyć seans apukukunktury. Wieczorem czekaliśmy na transport by jak najprędzej opuścić to paskudne żółte miasto. Przytrafiło się kolejne spotkanie które rozwiało pytania związane z naszyjnikiem znalezionym w wodzie labiryntu. Dostaliśmy niezła sumę w złocie za oddanie zguby i zapewnienie iż gdy dostarczymy głowę niejakiego Markusa Royal`a (człowieka z blizną przez całą twarz), mordercy posiadaczki tego naszyjnika, nagroda będzie kilkakrotnie większa.

Wyruszyłem na szlak, w poszukiwaniu siostry. Plotka głosi, że wraz z gangiem ruszyła do Labiryntu. Niefart, tego miejsca chciałem uniknąć. Nowy Orlean zdecydowanie bardziej mi się podoba. Niemniej jednak trafiłem do tej krainy pociętych niebezpiecznymi wodami wysepek, pełnych piratów, smoków i złodziei. Ja i moja wierna dubeltówka, obym nigdy nie musiał jej użyć.

Los rzucił mnie w okolice Lynchburga. Pierwszą przygodą było trafienie na bandę przemytników opium, dających się we znaki okolicznej ludności. Dołączyłem do grupki śmiałków, którzy rozbili szajkę. Poznałem dwóch towarzyszy dalszej podróży – chińskiego mistrza kung-fu, Bei Szen Lianga oraz górnika, rebelianta, dynamitiera o ogromnych zdolnościach destrukcyjnych (to on wysadził szajkę handlarzy opium) Adolfa „Pechowca”.

Mazerunner przywiózł nas pod koniec listopada do Lynchburga. Mała kamienista wyspa, 50 metrowe urwisko, jak wszystkie tu otoczona molem z niezliczoną ilością małych łodzi. Dziesięć budynków, w tym trzy saloony i siedziba kompanii górniczej. Kapitan statku, Wayte Hampton, polecił nam przybytek Mary Pozy (Mariposa Lil), gdzie niezwłocznie się udaliśmy.

Bei Szen Liang spotkał tu swojego brata, budującego z grupą Chińczyków nową pralnię. Wymienili się wiadomościami wśród radości i łez, nie udało mi się niestety dowiedzieć, o czym rozmawiali w tym swoim śmiesznym języku (Bei Szen Liang jest czarną owcą, matka im zmarła, ojciec obwinia młodszego brata o to, i ktoś jeszcze skradł święty manuskrypt ojca, który Bei Szen ma odnaleźć – za dużo pije nasz mały żółty przyjaciel, ale jak jest pijany to więcej i lepiej gada po angielsku).

Zaprzyjaźniliśmy się z paniami z saloonu Mary Pozy. Przybyliśmy w bardzo dobrym momencie, aby trafić na morderstwo nijakiego Nicolasa Klaubera, dziwnego naukowca mówiącego z germańskim akcentem. Mary Poza poprosiła nas w tajemnicy o pomoc w rozwiązaniu zagadki.

Miejsce zbrodni okazało się zbyt mocne dla mojego żołądka. Musiałem wyjść, łyknąć gorzałki, żeby wrócić i przyjrzeć się masakrze. Moi towarzysze okazali się twardsi pierwszy raz.. Nieważne. Ciało rozerwane, pogryzione, z oderwaną głową, wyssanym szpikiem kostnym (Chińczyk zna się na medycynie wschodu – dobrze, przyda się) Dzięki pewnym nabytym dawno temu umiejętnością dowiedziałem się, co zabiło Klaubera, a wiedza ta okazała się koszmarem. Coś stworzyło dwa horrorki z kilku rzuconych kości – umarlaki o obskurnym wyglądzie.

Śledztwo pokazało, że Klauber przybył z Shan Fan, gdzie mieszka, przywożąc plany urządzenia do oddzielania wody od soli, albo odwrotnie. W każdym razie takie urządzenie rozwiązałoby problem pitnej wody na wyspie, dało bogactwo właścicielowi, i ogólnie każdy byłby za te plany gotów zabić. Dzięki rozmowie z wieloma ludźmi dowiedziałem się, że Klauber przybył do miasta uciekając przed kimś, szukając tu schronienia. Doszedłem do wniosku, że nikt z miejscowych nie zamordował go. W pokoju, w którym mieszkał, znaleźliśmy neseser, z którego zabrano plany. Dzięki mocy udało mi się stwierdzić, że zabójca wyjechał z wyspy, jedynym sensownym miejscem, do którego mógł wyruszyć, jest Shan Fan. Żaden inny prom nie odpłynął w ciągu ostatnich dni.

Warto wspomnieć o jednym śmiesznym zdarzeniu. Wracając od brata, Bei Szen został napadnięty przez 4 miejscowych zabijaków, którzy chcieli go oblać smołą i wytarzać w pierzu, jako zwyczaj powitalny. Chcieliśmy ruszyć mu z pomocą, ale Wielki Mistrz dał sobie radę sam – jeszcze nie widziałem aby ktoś ruszał się równie zwinnie i do tego po pijaku (No, może oprócz pewnej panny z Neowlin, ta to była zwinna...). Kiedy byłem już pewien, że wygra, założyłem się o 50$. Wygrałem.

Zdecydowaliśmy się ruszyć do Shan Fan.

A teraz to samo, tylko widziane przez Adolpha.